Στο ίδιο έργο θεατές

Δεκαπέντε ημέρες περίπου πριν τις Ευρωεκλογές και το θέαμα που παρακολουθούμε από τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τον τύπο γενικότερα, είναι αξιολύπητο, απογοητευτικό έως εξοργιστικό. 

Οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια ξύλινη γλώσσα, οι ίδιες παρελκυστικές πρακτικές, οι ίδιοι όροι αντιπαράθεσης, το ίδιο διακύβευμα, που δεν είναι άλλο από την νομή της εξουσίας, η ίδια αγωνία που δεν είναι άλλη από την διάσωση και διαιώνιση του επάρατου διπολισμού, ο ίδιος μοναδικός στόχος "τα ψηφαλάκια". Οι ίδιοι στημένοι "καυγάδες", οι ίδιες κακοσκηνοθετημένες αντιπαραθέσεις, οι ίδιες αποκρουστικές κοκορομαχίες με τους εκπρόσωπους των κομμάτων να διαγκωνίζονται στο ποιος θα αποπροσανατολίσει περισσότερο τους "θεατές", ποιος θα θέσει τα περισσότερα διλήμματα, ποιος θα εκφοβίσει περισσότερο με απροκάλυπτους εκβιασμούς, ποιος θα παίξει καλύτερα το παιχνίδι του τυριού και της φάκας, του καρότου και του μαστίγιου. 

Στην άλλη πλευρά, ο άλλος πυλώνας της δημοκρατίας, οι δημοσιογράφοι σε ρόλο πασαδόρου, με κύριο στόχο να διευκολύνουν στην άσκηση της κομματικής γυμναστικής τους εκπροσώπους των κομμάτων. Δεκαπέντε ημέρες πριν τις ευρωεκλογές και κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να πληροφορήσει τον ελληνικό λαό για ποιο λόγο ζητάει την ψήφο του, τί θα εκπροσωπήσει στην Ευρωβουλή, ποιες είναι οι πολιτικές θέσεις που θα προωθήσει, ποια Ευρώπη ονειρεύεται, για ποια Ευρώπη θα αγωνιστεί, με ποια Ευρώπη θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα και τις προσδοκίες των λαών και στο κάτω- κάτω, για ποιον λόγο πρέπει να τον ακριβοπληρώνει ο λαός για να γίνει Ευρωβουλευτής και να κάνει τι; Να υπερασπιστεί τι; Να προασπίσει τι; Για όλα αυτά τα "τι;", κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη  να πληροφορήσει, να εξηγήσει, να δικαιολογήσει στον λαό, το μόνο που του ζητάει, είναι μια λευκή επιταγή που θα εξαργυρώσει κατά πως θα του πει το κόμμα του, κατά πως θα τον υποχρεώσει η άρχουσα τάξη της Ευρώπης, στην καλύτερη περίπτωση να την εξαργυρώσει κατά πως ο ίδιος θα κρίνει. 

Δεκαπέντε- είκοσι χρόνια τώρα, τίποτα δεν έχει αλλάξει, το έργο παραμένει φρικτά το ίδιο, το θέαμα το ίδιο αποκρουστικό, οι σκοποί εξοργιστικά ίδιοι. 

Το μόνο που έχει αλλάξει, είναι η εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους του λαού, η καταρράκωση της αξιοπρέπειας του, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, η κατάλυση των εργατικών δικαιωμάτων, η απόλυτη συντριβή δύο τουλάχιστον γενεών, η απίστευτη ανεργία. 

Σε όλα τα άλλα, παραμένουμε στο ίδιο έργο θεατές. 

Γεράσιμος Αντίοχος