Στην αρχή, τις πρώτες ημέρες, έρχεται το πρωί και ξυπνάς κανονικά σαν να σε περιμένει η δουλειά….
Διαπιστώνεις γρήγορα ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αρχίζεις τις σκέψεις του τύπου: «Είναι αλήθεια αυτό που μου συμβαίνει;», «Είναι όνειρο και απλά θα ξυπνήσω;».
Παρακολουθείς τα δελτία ειδήσεων να σου λένε ότι η ανεργία πλησιάζει το 30% και μέσα σου πλέον κατανοείς ότι το ποσοστό αυτό έχει ξεπεραστεί.
Μετά την πρώτη εβδομάδα, ξεκινάς να πηγαίνεις και να στήνεσαι στις ουρές του ΟΑΕΔ για να φτιάξεις τα χαρτιά της ανεργίας, έχοντας όμως επίγνωση, ότι απλά θα γίνεις ένας ακόμα αριθμός στις στατιστικές. Δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί δουλειά, ειδικά στον τομέα σου.
Αρχίζεις μετά από λίγο να κάνεις τηλέφωνα σε γνωστούς και μη μήπως έχουν κάτι υπόψιν τους ή να σε έχουν υπόψιν τους αν βρεθεί κάτι.
Εάν είσαι από τους λίγους τυχερούς που πήραν αποζημίωση μπορείς να επιβιώσεις για κάποιο χρονικό διάστημα. Εάν όχι στρέφεσαι για βοήθεια στους συγγενείς. Εάν δεν μπορούν ούτε αυτοί να σε στηρίξουν όντας συνταξιούχοι που με τις περικοπές στις συντάξεις έχουν στριμωχτεί και αυτοί, τότε τα πράγματα αρχίζουν πλέον να είναι έως και επικίνδυνα.
Οι απλήρωτοι λογαριασμοί συσσωρεύονται και αρχίζεις να αφήνεις απλήρωτα ενοίκιο, τηλέφωνα, νερό, ρεύμα, μιας και το επίδομα φτάνει μόλις και μετα βίας για να τρως όσπρια κάθε μέρα.
Μετά τους έξι μήνες αρχίζεις να ακούς από γνωστούς και αγνώστους ότι δεν προσπαθείς αρκετά ή ότι δεν έχεις τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες για την «αγορά» εργασίας.
Στον χρόνο επάνω κόβεται και το αστείο ούτως ή άλλως επίδομα ανεργίας, λες και τελείωσε και η ανεργία ή δεν σου γινόταν κανονικά η παρακράτηση από τον μισθό.
Αν αρρωστήσεις δεν σε καλύπτει πλέον κανένα ταμείο «ασφάλισης».
Τα πράγματα πλέον καθίστανται απελπιστικά.
Εσύ δεν έχεις δεκάρα τσακιστή στην τσέπη και την ίδια ώρα ακούς ότι κάποιοι έχοντες και κατέχοντες εκμεταλλευόμενοι τους νόμους και την ανοχή των πολιτικών τους συνεργών, έβγαλαν ακόμα περισσότερα μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Την ίδια ώρα που σε εσένα αυξάνονται μόνο οι κλητεύσεις για καταβολή καθυστερημένων λογαριασμών και φόρων….
Αρχίζεις πλέον και νοιώθεις ότι είσαι μόνος σου και εναντίον σου είναι όλο το σύμπαν…
Ακόμα και οι πολιτικές τοποθετήσεις για ένα καλύτερο μέλλον μέσα από αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της κοινωνίας, φαντάζουν τόσο μακρινές και άδειες, μιας και την στιγμή εκείνη το στομάχι σου γουργουρίζει από την πείνα.
Χρειάζεσαι μια λύση επειγόντως και την θες όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι πρέπει να βγεις στον δρόμο, όχι για να ζητιανέψεις αλλά για να διεκδικήσεις τα αυτονόητα.
Πρέπει να συναντηθείς εκεί έξω με τα σχεδόν δύο εκατομμύρια ανέργους που αντιμετωπίζουν το ίδιο ζήτημα με σένα και τα άλλα δύο που χάριν στην ασκούμενη πολιτική είναι σκλάβοι σε χώρους εργασίας που ενώ δουλεύουν και προσφέρουν για 10 και 12 ώρες αμείβονται με 400 ευρώ αν είναι έως 25 ετών και 500 εάν είναι από αυτή την ηλικία και πάνω.
ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ δεν σε ξέρουν, γιατί είναι για τους «εργαζόμενους» και τα κόμματα σε αγνοούν γιατί στα μεν κυβερνητικά τους χαλάς το image, στα δε συστημικά αντιπολιτευόμενα, σε δέχονται μόνο αν προστεθείς στους «στρατούς» τους και πάλι χωρίς να μπορούν να σου προσφέρουν κάτι άμεσα.
Έχεις φτάσει πλέον δύο χρόνια άνεργος και ζεις με τους γονείς σου ενώ είσαι 40 χρονών…
Μοιράζεσαι την ίδια κατσαρόλα φακές (σ.σ δεν έχω τίποτα με τις φακές είναι εξαιρετικό έδεσμα…) με αυτούς και λες και ευχαριστώ που υπάρχει και αυτή. Το success story σε όλο του το μεγαλείο…
Έχεις ήδη λάβει μέρος σε δεκάδες συλλαλητήρια, εάν είσαι λίγο συνειδητοποιημένος, αλλά διαπιστώνεις ότι τα δύο εκατομμύρια ανέργων είναι άφαντα στους δρόμους…
Άμεση λύση στο παρόν σύστημα προφανώς δεν υπάρχει, μιας και βασίζεται στην ανεργία ως μοχλό πίεσης προς τους εργαζόμενους, αλλά η αξιοπρέπειά σου σου καταδεικνύει την ανάγκη για ΑΓΩΝΑ.
Είσαι πλέον επικίνδυνος για το σύστημα και persona non grata για τα συστημικά κόμματα…
ΕΙΣΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΑΝΕΡΓΟΣ
Μαρίνος Γκασιάμης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου