Η φαιδρή εικόνα που παρουσιάζουν, όλα τα κόμματα, στην προσπάθειά τους να αναλύσουν τα εκλογικά αποτελέσματα και να συνάγουν, υποτίθεται τα συμπεράσματα εκείνα που θα διαμορφώσουν τις παραπέρα θέσεις και πορεία τους ήταν αναμενόμενη.
Κανείς δεν αμφέβαλλε, ότι στο μέτρο που τα κόμματα και εν γένει το πολιτικό προσωπικό της κεντρικής σκηνής δε δείχνει να έχει αντιληφθεί την τραγική κατάσταση και το αδιέξοδο που έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός, ότι στο μέτρο που τίποτα δεν τους έχει διδάξει η κρίση αντίθετα συνεχίζουμε τις ίδιες νοοτροπίες, τις ίδιες πρακτικές, τους ίδιους προσανατολισμούς, τους ίδιους στόχους, την ίδια αντιμετώπιση του πολίτη, κανείς δεν αμφέβαλλε ότι η εικόνα του μετεκλογικού σκηνικού θα ήταν αυτή που βλέπουμε.
Ποιος είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι κάθε κόμμα θα "ανέλυε" και θα εκλάμβανε το εκλογικό αποτέλεσμα απολύτως υποκειμενικά και κατά το δοκούν, διατάσσοντας τους αριθμούς κατά τέτοιον τρόπο ώστε να αποδεικνύει το δικό τους ζητούμενο;
Έτσι οδηγούμεθα κάθε φορά, στον απόλυτο παραλογισμό, το ίδιο αποτέλεσμα να οδηγεί όλους στην δικαίωση των δικών τους θέσεων, να οδηγεί όλους και τον καθένα ξεχωριστά στη δική του "περήφανη νίκη" η οποία όμως για τον άλλον, είναι η απόλυτη ήττα.
Αν αποδράσουμε όμως από τη σφαίρα του παραλογισμού, και δούμε το αποτέλεσμα των εκλογών με την πραγματική έννοια των αριθμών, θα οδηγηθούμε στα εξής λογικά συμπεράσματα:
- Καταποντίστηκαν όλα τα μικρά κόμματα που δεν "παίζουν στο σύστημα", ανεξαρτήτως κατεύθυνσης, μνημονιακά ή μη, δεξιά ή αριστερά.
- Δεν έχει καμία τύχη κανένα νέο κόμμα, εάν δεν έχει τη στήριξη του συστήματος.
- Εξαερώθηκε εντελώς η ΔΗΜΑΡ και βρίσκονται προ οριστικής συντριβής οι ΑΝΕΛ.
- Οδηγήθηκαν σε πλήρη ανασφάλεια, άρα πολιτική ομηρία, 40 περίπου βουλευτές (14 της ΔΗΜΑΡ. 14 των ΑΝΕΛ και οι ανεξάρτητοι).
Εξ αυτών των δεδομένων, οδηγούμεθα μαθηματικά στο συμπέρασμα:
- Η συγκυβέρνηση, εκεί που προεκλογικά εκινείτο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, συγκεντρώνοντας κάθε φορά, με την ψυχή στο στόμα 152- 153 έδρες, τώρα έχει όλη την ευχέρεια να αυξήσει σημαντικά την κοινοβουλευτική της δύναμη αντλώντας από την μεγάλη πλέον δεξαμενή των "ανασφαλών" βουλευτών.
- Οι μετεκλογικές εξελίξεις της δίνουν τη δυνατότητα, με τους κατάλληλους χειρισμούς, να ξεπεράσει τον κάβο του Μαρτίου και να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας απ' την παρούσα βουλή.
- Εάν Σαμαράς- Βενιζέλος εκτιμήσουν ότι λύνουν το θέμα της εκλογής Προέδρου, δεδομένου ότι πολλοί βουλευτές δεν θέλουν για κανένα λόγο πρόωρες εκλογές και κυρίως οι "ανασφαλείς" τότε θα βάλουν "πλώρη" για εξάντληση της τετραετίας, βασισμένοι σε τρία κυρίως στοιχεία:
- Η πολύ "βρώμικη" κοινοβουλευτική δουλειά, έχει ήδη γίνει (λίγα είναι τα εναπομείναντα νομοσχέδια, που πρέπει να ψηφιστούν).
- Το "μεγάλο καρβέλι" έχει ήδη αφαιρεθεί από τον λαό και τα όποια ψίχουλα αρχίζουν να επιστρέφονται με τη μορφή μείωσης φόρων, κοινωνικών παροχών κλπ. θα είναι πολύ εύκολο, με τη βοήθεια βέβαια των ΜΜΕ, να παρουσιάζονται ως αποκατάσταση των αδικιών, ως κοινωνικές παροχές, ως μέγιστα κυβερνητικά επιτεύγματα.
- Προς αυτήν την κατεύθυνση ευελπιστούν ότι θα βοηθήσει και η διαφαινόμενη ελάχιστη ευρωπαϊκή "χαλάρωση" των μέτρων λιτότητας που έτσι και αλλιώς φαίνεται να "αποδέχεται" η γερμανική επικυριαρχία, μετά τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών.
Αυτό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα των εκλογών και όλα τα υπόλοιπα, διθυραμβικές εκφορές, ληφθέντα μηνύματα από το υπερπέραν, δυσαρμονίες, επισκέψεις στον Πρόεδρο κλπ. απλά εντάσσονται στο παλιό γνωστό πλαίσιο λειτουργίας των κομμάτων, σε όλους τους μετεκλογικούς χρόνους.
Γεράσιμος Αντίοχος













.jpg)






.jpg)


