Ανοιχτά τα καταστήματα και εχθές, Κυριακή 4 Μαΐου και η προσέλευση του κόσμου, στο κέντρο της Αθήνας, ήταν μεγάλη. Ανησυχητικά μεγάλη. Σαφώς μεγαλύτερη από την προσέλευση στις πορείες και διαδηλώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς.
Η Ερμού, ήταν γεμάτη με αφίσες και συνθήματα διάφορων πολιτικών ή μη οργανώσεων και συνδικαλιστικών φορέων: "Ποτέ δουλειά την Κυριακή, Δεν δουλεύουμε, Δεν ψωνίζουμε", "-Την Κυριακή μπορείς; -Μπορώ. -Μα, δεν μπορώ εγώ". Και χιλιάδες Αθηναίοι τα προσπερνούσαν επιδεικτικά, φορτωμένοι με ψώνια.
Κατανοώ απόλυτα την ευκολία που μπορεί να προσφέρει ένα ανοιχτό την Κυριακή κατάστημα, για κάποιον που δουλεύει όλες τις υπόλοιπες ημέρες, με αποτέλεσμα να μην έχει χρόνο να ψωνίσει. Κατανοώ επίσης, την ανάγκη μιας οικογένειας να κάνει μια βόλτα την Κυριακή και να τη συνδυάσει με την βόλτα στα μαγαζιά. Και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και σήμερα, με την οικονομική κρίση να έχει γονατίσει τον μέσο Έλληνα, η ανάγκη αυτή υπάρχει.
Δεν θα είχα καμία αντίρρηση, μάλιστα, να πάω να ψωνίσω και εγώ ή ακόμα και να δουλέψω (εάν δούλευα σε κάποιο κατάστημα) αλλά κάτω από ποιες συνθήκες;
Ο νόμος προέβλεπε συν 75% στο μεροκάματο, όταν επρόκειτο να δουλέψει κάποιος Κυριακή. Αργότερα το 75%, μειώθηκε σε 50%. Ποιος από τους ανθρώπους που δούλεψαν εχθές, όμως, πήρε αυτό το 50% επί του μεροκάματου; Ποιος από αυτούς πληρώθηκε τα τελευταία χρόνια τις υπερωρίες του; Ποιος από αυτούς είχε αξιοπρεπή μισθό τελευταία;
Αφήνοντας όμως εκείνους που εργάσθηκαν (ή μάλλον, δούλεψαν, γιατί έχει διαφορά) εχθές, θα επιστρέψω σε όλους εκείνους που ψώνισαν εχθές. Αδιαφορώντας για τα, προ πολλών δεκαετιών, κεκτημένα εργατικά δικαιώματα, που με τόση ευκολία και θρασύτητα καταπατώνται. Αγνοώντας την Εργατική Πρωτομαγιά, που μόλις πριν λίγες μέρες "γιορτάσαμε"...
Τα ΜΜΕ, προβάλλουν την προσέλευση του κόσμου στα μαγαζιά ως κάτι καλό, διότι "κυκλοφορούν και πάλι τα, έστω λιγοστά, χρήματα στην αγορά". Και ο κόσμος το πιστεύει; Δεν μας αγγίζει πλέον τίποτα; Αν εγώ έχω ρεπό την Κυριακή, δεν πρέπει να με απασχολεί που κάποιος άλλος δεν έχει και δεν πληρώνεται γι' αυτό;
Αν δεν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά, να ενωνόμαστε και να ενεργοποιούμαστε, σε λίγο δεν θα μιλάμε για μισθούς Βουλγαρίας, αλλά για χαμηλότερους. Δεν θα μιλάμε για άδειες (που ήδη δεν πληρώνονται), δεν θα μιλάμε για ρεπό, δεν θα μιλάμε για εργατικά δικαιώματα και δεν θα μιλάμε πια, γενικώς.
Αλεξάνδρα Ηλιοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου