Τα κεφάλια μέσα

Δευτέρα σήμερα, μετά τις εκλογές, και ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες, μου ήρθε στο μυαλό ένα παλιό ανέκδοτο. 

Κάποτε πέθανε κάποιος και πήγε στην κόλαση, εκεί τον υποδέχτηκε ο Βερζεβούλης και τον οδήγησε σε μια περιήγηση στην κόλαση προκειμένου να επιλέξει κολαστήριο. Περιδιαβαίνοντας στην κόλαση λοιπόν, αλλού συναντούσε κολασμένους να κρέμονται από τη γλώσσα, άλλους να βράζουν σε καζάνια με καυτά λάδια και πίσσες, άλλους να σαπίζουν αέναα σε μεγάλες δεξαμένες. Κάποια στιγμή, συναντάει μια μεγάλη πισίνα γεμάτη με βρωμιές και μέσα κολασμένοι, βουτηγμένοι μέχρι τη μέση στις ακαθαρσίες. "Α! Ωραία!" σκέφτεται ο κολασμένος, "τουλάχιστον αυτοί αναπνέουν καθαρό αέρα". Φωνάζει τον Βερζεβούλη και τον παρακαλεί να τον βάλει στο συγκεκριμένο κολαστήριο. Τον βάζει λοιπόν στην πισίνα με τις βρωμιές και εκεί που ο κολασμένος είναι έτοιμος να χαρεί την επιτυχία του, ακούει τον Βερζεβούλη να φωνάζει "Το διάλειμμα τέλος! Τα κεφάλια μέσα!" 

Σαν τον κολασμένο του ανεκδότου αισθάνομαι και εγώ σήμερα, πρώτη μέρα μετά τις εκλογές. Δύο μήνες τώρα, καλομάθαμε να μας χαϊδεύουν τα αφτιά, δύο μήνες τώρα, όλοι μας φέρονταν και μας αντιμετώπιζαν ως κάτι πολύ σπουδαίο, κάτι μοναδικό. Όλοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι είμαστε το μοναδικό τους μέλημα, ο μοναδικός σκοπός της ζωής τους. Άφησε δε τα "θα". Χιλιάδες "θα", χιλιάδες υποσχέσεις, ελπίδες- έστω και φρούδες, που ήταν όμως αρκετές για να ζωντανέψουν κάποια αισιοδοξία, για να αναπτυχθούν κάποιες προσδοκίες. Και εκεί που αρχίζουμε να νιώθουμε κάπως έτσι, ακούμε τη φωνή της λογικής να μας φωνάζει: "Το διάλειμμα τελείωσε! Τα κεφάλια μέσα!"

Τα κεφάλια πάλι μέσα, στον σκ....νιο βόθρο που μας οδήγησαν όλοι αυτοί, που μέχρι χθες ανέπνεαν μόνο για μας, μόνο για το "καλό" μας. 

Γεράσιμος Αντίοχος