Η ανεργία αυξάνεται συνεχώς, άνθρωποι φορολογούνται διπλά και τριπλά από την φοροδοτική τους ικανότητα, ενώ εκείνοι που την έχουν πλουτίζουν ακόμα περισσότερο και φοροδιαφεύγουν με το νόμο στο πλευρό τους. Η ζωή είναι άδικη, το γνωρίζουμε αλλά πλέον ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Δυόμιση εκατομμύρια άνεργοι είναι «παρκαρισμένοι» στη γωνία και περιμένουν. Το τι περιμένουν ουδείς γνωρίζει, καθώς πλέον η κασέτα έχει κολλήσει στο «πρωτογενές πλεόνασμα» και όλοι χορεύουν γύρω του, από τα ΜΜΕ μέχρι και την συγκυβέρνηση θέλοντας να μας πείσουν πως είναι κάτι πολύ καλό.
Ας δεχτούμε λοιπόν πως όντως είναι κάτι πολύ καλό, αν ξεχάσουμε βέβαια ηθελημένα πως για να προκύψει αυτό το πλεόνασμα μισθοί και συντάξεις έχουν μειωθεί δραματικά και οι φόροι αντιστρόφως ανάλογα έχουν φτάσει στα ύψη. Για να μη βγούμε από το θέμα, θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε πως τη λύση δεν θα μας τη δώσει κάποιος απλόχερα αλλά πρέπει και εμείς να δραστηριοποιηθούμε, με τους κυβερνώντες και τους τραπεζίτες να σταθούν επιτέλους στο πλευρό όλων εκείνων που είναι πρόθυμοι να ξεκινήσουν κάτι νέο στο μαύρο φόντο για τους νέους επιχειρηματίες που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και να μην αρκούνται μόνο στο πως θα βγάλουν από τη μύγα ξύγκι.
Θα χρειαστεί επιτέλους να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης που να στρέφεται στις καλλιέργειες ή σε ότι άλλο θα μπορέσει να μας βάλει δυνατά στις αγορές με ευνοϊκούς όμως όρους για τους εμπλεκόμενους. Αυτή τη στιγμή το μόνο προϊόν που εξάγουμε με μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό είναι το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο εδώ δεν κατάφερε να εργαστεί στο αντικείμενο που γνωρίζει ή ακόμα χειρότερα δεν κατάφερε να εργαστεί καθόλου γιατί δεν ήταν τόσο καλός για την Ελλάδα ή επειδή δεν είχε μπάρμπα στη Κορώνη, άσχετα αν είχε δύο διδακτορικά και τώρα είναι διευθυντής σε μία εταιρία της Γερμανίας ή της Αγγλίας. Αν έχεις την τύχη να μιλήσεις με παιδιά που πήραν την απόφαση να μεταναστεύσουν θα σου πουν πως παντού το ίδιο είναι και πως αν είχαν τη δυνατότητα και με πολύ λιγότερα χρήματα θα επέλεγαν να μη φύγουν ποτέ, όμως εκεί έχουν εκτιμήσει την ευκαιρία για ισονομία και αξιοπρέπεια, που στη χώρα μας δυστυχώς αυτές οι λέξεις τείνουν να εξαφανιστούν.
Τα πολιτικά κόμματα πλέον δεν μπορούν να σου δώσουν αυτό που ψάχνεις, υπάρχει όμως ένα κόμμα που μπορεί να αλλάξει τη σημασία μιας φράσης όπως γίνεται στο: πίστευε και μη, ερεύνα. Οφείλουμε πλέον να ερευνήσουμε πως μπορούμε να βρούμε κάποιες λύσεις και είμαστε τυχεροί-άτυχοι, καθώς υπάρχουν πλέον 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι που θα μπορούσαν να γίνουν αυριανοί συνεργάτες και περιμένουν την ευκαιρία.
Κάποτε μου είχε πει κάποιος πως υπάρχει μία παροιμία, δυστυχώς δεν θυμάμαι από ποιο μέρος του πλανήτη, που λέει: «Εγώ αφεντικό, εσύ αφεντικό ποιος θ’ αρμέξει την αγελάδα;»…
Βασίλης Βουτσαράς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου