Δράση Τώρα

 
Παρακολουθώντας την ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών μου δημιουργήθηκε η εξής απορία. Είναι δυνατόν η κυβέρνηση αυτού του τόπου να αποτελείται από ανθρώπους που πάσχουν – εκτός όλων των άλλων – από παντελή έλλειψη γνώσεων στοιχειωδών μαθηματικών; Είναι ακατάληπτες για παράδειγμα οι απλές έννοιες του παραγωγικού και επαγωγικού συλλογισμού; Ή μήπως απλά τους έχει αφαιρεθεί κάθε δυνατότητα - όχι μόνο πράξης - αλλά και σκέψης;

Διανύουμε μία περίοδο ως χώρα με τους δείκτες της ανεργίας να καταγράφουν συνεχώς νέα ρεκόρ. Ακούγοντας για ποσοστά ανεργίας πριν από μερικά χρόνια, ίσως να μην είχαμε δημιουργήσει ακόμη μία σαφή εικόνα του τι συνεπάγονται αυτοί οι αριθμοί. Όταν όμως η ανεργία πλησιάζει το 30%, εάν δεν είσαι εσύ μέσα σε αυτό το ποσοστό,  τότε σίγουρα θα είναι η μαμά σου, ο αδερφός σου, ο σύζυγος, το παιδί σου. Κάποιος από την οικογένειά σου.  Ξέρεις από πρώτο χέρι πια, έχεις φτιάξει την εικόνα σου. Άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν, που βυθίζονται στο άγχος και την απελπισία.  

Τι ζητούν; Σε τι ελπίζουν; Τι κυνηγούν; Κάποια θέση εργασίας που θα τους βγάλει από το αδιέξοδο. Πέρα από τις αποσπασματικές και πυροσβεστικές συνήθεις πρακτικές του συστήματος – όπως οι προσλήψεις με πεντάμηνες συμβάσεις που το μόνο αποτέλεσμά τους είναι η ανακύκλωση της ανεργίας - οι επιχειρήσεις αποτελούν τον βασικό μηχανισμό απορρόφησης εργαζομένων. Βασιζόμενοι στην κοινή λογική υποθέτουμε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να κατευθυνθεί στην υιοθέτηση πολιτικών, οι οποίες έχουν άμεσο στόχο τη στήριξη αυτών των επιχειρήσεων. Πολιτικές για παράδειγμα που θα αφορούν την οικονομική ενίσχυση τους, την εξασφάλιση αναπτυξιακών εργαλείων, την αποδέσμευση των εγκλωβισμένων και ανενεργών επιχειρηματιών.

Στον αντίποδα όλων αυτών όμως, έρχεται η αντιφατική, παράδοξη - ή μήπως εξοργιστική; - παρέμβαση της κυβέρνησης, μετά από απόφαση φυσικά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με την οποία απαιτεί από 3.500 επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην περιφέρεια και κυρίως σε ακριτικούς νομούς, να επιστρέψουν αναδρομικά τις ενισχύσεις που έχουν λάβει. Η συγκεκριμένη απόφαση ορίζει ότι θα πρέπει να ανακτηθούν ως μη σύννομες οι ενισχύσεις που δόθηκαν την τελευταία 20ετία σε χιλιάδες επιχειρήσεις της περιφέρειας με τη μορφή της επιδότησης επιτοκίου ή της μετατροπής ληξιπρόθεσμων δανείων σε νέα δάνεια.

Συνοψίζουμε λοιπόν. Οι τόσο ζωτικής σημασίας επιχειρήσεις - καθώς θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα διέξοδο στην ανεργία - όχι απλώς δεν υποστηρίζονται από τον κρατικό φορέα, αλλά εξακολουθούν να δέχονται νέα «χτυπήματα». Συγκεκριμένα, οι επιχειρηματίες αυτοί, οι οποίοι έχουν καταφέρει να αντισταθούν στα χιλιάδες λουκέτα του κλάδου τους και πασχίζουν να μην κατεβάσουν και οι ίδιοι ρολά, καλούνται τώρα να πληρώσουν τα «σπασμένα» και μάλιστα με τόκο, χωρίς δικιά τους υπαιτιότητα.

Νομίζω ότι οποιοσδήποτε άλλος σχολιασμός είναι περιττός. Διαβάζοντας την συγκεκριμένη είδηση όμως, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τις αυτοκτονίες των δύο επιχειρηματιών που συγκλόνισαν πρόσφατα την Κρήτη - και δυστυχώς δεν είναι οι μόνες. Δεν μου επιτρέπω να ολοκληρώσω τους συνειρμούς μου. Κάπου εδώ σταματώ την σκέψη και αποφασίζω να περάσω στη δράση. Για να μην γίνουν οι συνειρμοί μου πραγματικότητα.

                                                             Δανάη Δουλφή