Προσωπικά

Φίλοι μου, θα μου επιτρέψετε να απευθυνθώ στον καθένα σας προσωπικά. 

Εσύ φίλε μου, είσαι 25 - 26 χρονών και είσαι άνεργος. Πολύ καιρό τώρα, ψάχνεις για δουλειά και ρωτάς δεξιά - αριστερά, γνωστούς, φίλους, συγγενείς, έχεις στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, τίποτα. 

Κοιμάσαι και ξυπνάς με την ελπίδα ότι θα κτυπήσει το τηλέφωνο για να σε πάρουν για δουλειά, οποιαδήποτε δουλειά, δεν διαλέγεις πλέον, ό,τι και να είναι, ακόμη και με ένα μισθό πείνας και εξαθλίωσης, όπως τους έχουν καταντήσει, ακόμη και δωρεάν για κάποιους μήνες, όπως πρότεινε ο τεχνοκράτης του ΙΟΒΕ. 

Τίποτε, πουθενά, το μόνο που σου μένει, είναι να πάρεις το ένα ευρώ, από τη γιαγιά ή τον παππού και να πας στην καφετέρια με τον φθηνότερο καφέ, να σκοτώσεις την ώρα σου και μαζί τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου και τα νιάτα σου. 

Εσύ φίλε μου, είσαι σπουδαγμένος, είσαι ένα από τα 50.000 ελληνόπουλα, που τα 3 τελευταία χρόνια πήραν μεταπτυχιακό και διδακτορικό. Είσαι το ελπιδοφόρο μέλλον της πατρίδας, είσαι η υπερηφάνεια των γονιών σου. Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις μαυρίλα παντού. Πανικοβάλλεσαι. 

Όχι φίλε μου! Μην πανικοβάλλεσαι. Σε έχουν φροντίσει οι ταγοί μας, οι σωτήρες μας! Σου έχουν ετοιμάσει τον δρόμο της "υπερήφανης" ξενητιάς, τον δρόμο που ήδη διαβαίνουν 200.000 όμοιοι σου. Είσαι τυχερός, γιατί θα δουλέψεις στους Ολλανδούς, στους Γερμανούς και σε άλλους "αλληλέγγυους" εταίρους μας. Και να μην φοβάσαι, δεν θα πας ως λαθρομετανάστης. Θα πας ως μορφωμένος εργάτης, που θα μιλάς τη γλώσσα τους, θα καταλαβαίνεις, χωρίς να τους κουράζεις, όταν σε λένε Έλληνα, κλέφτη- τεμπέλη- χαραμοφάη- διεφθαρμένο. 

Εσύ φίλε μου, είσαι 40 - 45 χρονών, έχεις τα παιδάκια σου, την οικογένειά σου, είχες την δουλίτσα σου, τα όνειρά σου, την αξιοπρέπειά σου και τώρα, είσαι 3 χρόνια άνεργος. Και τον πρώτο χρόνο ζήσατε με τις οικονομίες σας και τον δεύτερο χρόνο τον βγάλατε με δανεικά από τους συγγενείς και τον τρίτο χρόνο τον κουτσοβολέψατε με δανεικά από φίλους και γνωστούς, με λίγες αβερίες στην αξιοπρέπεια μεν, αλλά τον κουτσοβολέψατε. 

Και τώρα τί; 

Τρέμεις, όταν έρχεται το τέλος του μήνα και εσύ δεν έχεις να πληρώσεις τους λογαριασμούς. Τρέμεις, ότι θα σου κόψουν το ρεύμα. Ντρέπεσαι, γιατί έχεις τρία ενοίκια απλήρωτα. Ντρέπεσαι, γιατί τα παιδιά σου ξεπαγιάζουν. Ντρέπεσαι, γιατί φοβάσαι ότι θα σου ζητήσουν ένα σουβλάκι και δεν θα μπορείς να τους το πάρεις. Ε, και; Εκατομμύρια Έλληνες ντρέπονται, και όταν η ντροπή είναι συλλογική, αντέχεται πιο εύκολα. 

Εσύ φίλε μου, είσαι από τους τυχερούς, έχεις ακόμα τη δουλίτσα σου. Τί κι αν σου έχουν κόψει τον μισό μισθό; Τί κι αν ο άλλος μισός δεν σου φθάνει να πληρώσεις τους φόρους και τα χαράτσια; Τί κι αν δεν μπορείς να πληρώσεις το στεγαστικό σου και η τράπεζα θα σου πάρει το σπίτι; Γι αυτό δεν διασώθηκαν οι τράπεζες; Γι αυτό δεν μας χρέωσαν όλους μας, με 50 δισεκατομμύρια; Για να διασωθούν οι τράπεζες. Αλλιώς, πώς θα μπορούσαν να σου πάρουν το σπίτι σου; 

Εσύ φίλε μου, είσαι 65 - 70 χρονών, δούλεψες 30 - 40 χρόνια, έκανες παιδιά, έκανες εγγόνια και εκεί που πίστευες ότι θα ξεκουραστείς, και ότι θα απολαύσεις, για όσο χρόνο σου μένει, τον θεσμό των "υπερήφανων" γηρατειών, τρέμεις. 

Τρέμεις, όχι γιατί φοβάσαι τον θάνατο, τρέμεις γιατί φοβάσαι ότι αν πεθάνεις τί θα γίνουν τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου; Αν τους λείψουν τα 500 - 600 ευρώ, που πάνω τους έχει εναποθέσει όλη η οικογένεια τις ελπίδες της; 

Εσύ φίλε μου... Α! Εσένα σε ξέρω καλά! Είσαι 50 - 55 χρονών, 30 χρόνια τώρα είχες την δική σου επιχειρησούλα, το δικό σου μαγαζάκι, έδινες δουλειά και σε 10 - 15 ανθρώπους. Πλήρωνες τις υποχρεώσεις σου, τις ασφαλιστικές σου εισφορές, μάζευες μια ζωή τα λεφτά για τον Φ.Π.Α., τους φόρους κλπ. και τα πήγαινες στο κράτος και ας σε αντιμετώπιζε και ας σου φερόταν σαν απατεώνα. 

Τρέμεις γιατί, από ώρα σε ώρα περιμένεις την τράπεζα να σου πάρει το σπίτι σου, αν δεν στο πήρε ήδη. Και τρέμεις γιατί, σε κάθε χτύπημα της πόρτας σου, φοβάσαι ότι θα είναι ο αστυνόμος που θα σε οδηγήσει στην φυλακή. Τρέμεις γιατί, η απελπισία σου σε σπρώχνει σε άσχημα μονοπάτια. 

Και τέλος, εσύ φίλε μου, και εσένα σε ξέρω καλά. Είσαι λίγο από όλους τους παραπάνω, μόνο που εσύ πιστεύεις ακόμη. Πιστεύεις ακόμη ότι θα βρεθεί λύση, μέσα από το σύστημα, μέσα από τους ανθρώπους που μας οδήγησαν εδώ. 

Και είσαι στημένος, με τις ώρες, μπροστά από τις τηλεοράσεις και περιμένεις το ελπιδοφόρο μήνυμα, το φως που θα αχνοφέξει. 

Αντ' αυτού όμως, έρχονται οι Πρετεντέρηδες, που ολημερίς σε κατατρομοκρατούν, σε αποπροσανατολίζουν, σε ποδοπατούν, σε αφανίζουν. Μην τους αδικείς φίλε μου. Και αυτοί κατατρομαγμένοι είναι. Φοβούνται και τρέμουν, τί θα απογίνουν χωρίς τα αφεντικά τους. 

Και μετά τους Πρετεντέρηδες, έρχονται οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι και με λόγια παχιά, τόσο παχιά όσο οι μίζες που έπαιρναν οι άνθρωποι των κομμάτων τους, θέλουν να σε πείσουν ότι η σωτηρία σου, είναι δικό τους, μοναδικό μέλημα. Ότι θέλουν να σε σώσουν, ότι κοιμούνται και ξυπνάνε, με έναν μοναδικό στόχο, με μία αγωνία: Πώς θα σε σώσουν. 

Και κάπου κάπου, βγαίνουν και κάποιοι άλλοι επίδοξοι σωτήρες, οι οποίοι επίσης προσπαθούν να σε πείσουν, ότι η σωτηρία σου είναι δική τους υπόθεση. 

Όχι φίλε μου, όχι φίλοι μου. Δική τους υπόθεση, είναι η καταστροφή μας. 

Η σωτηρία μας, είναι δική σου- δική σου- δική σου. 

Δική μας υπόθεση! 

Για να γίνει όμως δική μας υπόθεση, πρέπει πρώτα απ' όλα να γίνει δική σου και δική μας απόφαση. 

Φίλοι μου, εσύ, εσύ, εσύ ή εγώ, από μόνοι μας, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. 

Όλοι μαζί όμως, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.

Ας το τολμήσουμε! 

Του Γ. Αντίοχου