Δέκα ημέρες μετά τς Ευρωεκλογές και τα απόνερα του αποτελέσματος εξακολουθούν να εκβράζουν μια δραματική κινητικότητα σε όλα τα κόμματα, χαρακτηριστική της αμηχανίας και γιατί όχι της αγωνίας που δημιούργησαν στο μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε μια καθαρή "πρωτιά" ως πρώτο κόμμα, με διαφορά σημαντική, τεσσάρων μονάδων, από την δεύτερη ΝΔ. Κατέγραψε μια καθαρή εκλογική πρωτιά, η οποία όμως απέχει παρασάγγας από μια καθαρή πολιτική νίκη. Όχι μόνο γιατί δεν κατάφερε να καρπωθεί ούτε μία ψήφο, από τις τεράστιες απώλειες των αντιπάλων του σε μια περίοδο μάλιστα που η χώρα και ο λαός συνεθλίβει κάτω από το βάρος των πολιτικών που εφαρμόστηκαν. Όχι μόνο γιατί από το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν διαφαίνεται από πουθενά ότι, εάν επρόκειτο για εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να το μετατρέψει σε κοινοβουλευτική διακυβερνητική πλειοψηφία. Αλλά κυρίως γιατί, συνταγματικά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καθίσταται ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων και περιορίζεται στους δίκαιους, κατά τα άλλα, πανηγυρισμούς για την εκλογική του πρωτιά και την εκτόξευση των απαραίτητων για την περίσταση φωτοβολίδων και βεγγαλικών.
Η ΝΔ υπέστη μια σοβαρή ήττα με την απώλεια 7 ποσοστιαίων μονάδων, η οποία όμως απέχει από τη συντριβή που θα περίμενε κάποιος, μετά την καταστρεπτική πολιτική που εφάρμοσε τα 2 χρόνια διακυβέρνησης. Η ΝΔ υπέστη μια ήττα, που το μέγεθός της, σε συνάρτηση με τον πολιτικό χρόνο που έχει στη διάθεσή της θεωρεί ότι είναι διαχειρίσιμη.
Βέβαια, το εκλογικό αποτέλεσμα, δημιουργεί ένα ηθικό ζήτημα για το εάν η ΝΔ μπορεί να παραμένει στο τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας, αλλά το ζήτημα αυτό παραμένει αυστηρά στο χώρο του "ηθικού". Συνταγματικά, έχει όλο το δικαίωμα και κοινοβουλευτικά, απ' ότι φαίνεται, διατηρεί και ενδεχομένως αυξημένη τη δυνατότητα να συνεχίσει να κυβερνά.
Στο ΠΑΣΟΚ, με τα παιχνίδια της ΕΛΙΑΣ και τα τερτίπια των δημοσκοπήσεων, κατάφεραν τη συρρίκνωση κατά 4 μονάδες του έτσι και αλλιώς πενιχρού 12%, να το παρουσιάσουν ως εκλογική επιτυχία και μάλιστα να θεωρούν ότι το ποσοστό αυτό τους εξασφαλίζει ηγεμονική θέση, στην προσπάθεια ανασύνταξης της κεντροαριστεράς.
Το όλο σκηνικό όμως, δεν φαίνεται να έπεισε πολλά στελέχη, κυρίως ιστορικά στελέχη του παλιού ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να έχουν ήδη αρχίσει τα όργανα να παίζουν σε αριστερούς ή αντιδεξιούς ρυθμούς και πολλές φωνές να στρέφονται ευθέως κατά της σημερινής ηγεσίας και του Κου Βενιζέλου προσωπικά.
Οι ΑΝΕΛ προσομοιάζουν με την εικόνα ξενοδοχείου, μεσημέρι Σαββάτου, με όλα τα "μπαγκάζια" συγκεντρωμένα στη ρεσεψιόν και το "γκρουπ" να περιμένει το πούλμαν για να επιστρέψει στα οικεία εδάφη του (;) Θα δείξει.
Στη ΔΗΜΑΡ, η τέλεια εγκατάλειψη, κρανίου τόπος και οι βουλευτές άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη και με τον Κο Κουβέλη να βάζει πλώρη για μοναχική πορεία που οδηγεί στην υπερκομματική προεδρεία.
Στο ΠΟΤΑΜΙ άρκεσε η μικρή παύση της μιντιακής συγχορδίας για να αρχίσουν να γίνονται ορατά η ιδεολογική και πολιτική φτώχεια του κόμματος και η αρχηγική "γύμνια" του "Βασιλιά".
Όσο για το ΚΚΕ, το γνωστό από χρόνια κόμμα "εκτός και επί τα αυτά", κοινώς "αλλού βρέχει- το βιολί μας εμείς".
Παρ' όλα αυτά, το εκλογικό αποτέλεσμα κατέδειξε και κάποιες σταθερές:
- Το πολιτικό προσωπικό της χώρας, στην πλειονότητά του, δεν έχει διδαχτεί τίποτα από την λαίλαπα που χτύπησε τη χώρα και τον λαό μας τα τελευταία 5- 6 χρόνια.
- Η κυβέρνηση, όπως άλλωστε είχαμε διαβλέψει στο σημείωμά μας της 26ης Μαΐου, πιθανότατα να εξασφαλίζει τις 180 έδρες που απαιτούνται για την εκλογή Προέδρου και να επιχειρήσει έτσι την εξάντληση της τετραετίας, ελπίζοντας στην ανατροπή του κλίματος.
- Τέλος, βασική σταθερά, η συνέχιση της πολιτικής λιτότητας, η εξαθλίωση του λαού και κυρίως των ανέργων.
Γεράσιμος Αντίοχος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου