Πρόλογος
Η οικονομική κρίση που βιώνουμε, είναι η γνωστή κυκλική κρίση που είναι εγγενής στο καπιταλιστικό σύστημα και τη συναντάμε, τον τελευταίο αιώνα, περίπου κάθε 30 με 40 χρόνια.
Ξεκίνησε από την Αμερική, το 2007, με την κρίση στον χρηματοπιστωτικό τομέα, ως κρίση του τραπεζικού συστήματος, που στην πορεία εξελίχθηκε σε κρίση χρέους σε πάρα πολλές χώρες και ιδιαίτερα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Η κρίση αυτή εμπεριέχει και στοιχεία που αφορούν στην μετατροπή του διεθνούς κεφαλαίου από το κυρίαρχο βιομηχανικό κεφάλαιο σε κυρίαρχο χρηματοπιστωτικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο.
Η ένταση και η έκταση της κρίσης, στην Ευρώπη και στη χώρα μας, πιο συγκεκριμένα, οφείλεται: για την Ευρώπη στην δομή των ευρωπαϊκών θεσμών και στην κυρίαρχη αντίληψη της άρχουσας ευρωπαϊκής τάξης, ενώ για τη χώρα μας στην παθογένεια και στις ιδιαιτερότητες του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Μπορεί να παρουσιάστηκε και να επικεντρώθηκε στα χαρακτηριστικά μιας κρίσης χρέους και υπερχρεώσεις του δημοσίου τομέα, όμως δεν παύει να αποτελεί και ουσιαστική κρίση αξιών.
Το ξεπέρασμα της κρίσης, ακόμα και αν μπορούσε ως δια μαγείας να εξαλειφθεί το πρόβλημα του δημοσίου χρέους (ακόμα δηλαδή και αν μας το χάριζαν εντελώς το χρέος) θεωρούμε ότι εάν οι παθογένειες παρέμεναν ίδιες, καθώς και η λειτουργία του συστήματος στα ίδια πλαίσια, σε λίγα χρόνια θα είμαστε πάλι στην ίδια κατάσταση.
Θέση μας είναι ότι για να ξεπεράσουμε την κρίση και για να μπούμε σε μία πορεία βιώσιμης ανάπτυξης, θα πρέπει να αλλάξουμε τη δομή του συστήματος.
Θέσεις
• Σε επίπεδο θεσμών:
1. Θεσμοθέτηση Συνταγματικού Δικαστηρίου, με κύριο σκοπό τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων και τον έλεγχο των νομοσχεδίων και των αποφάσεων της εκάστοτε κυβέρνησης (εάν συνάδουν με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και εξαγγελίες της).
2. Θεσμοθέτηση πλαισίου, τόσο αυστηρού ώστε να μην επιτρέπει ούτε καν σκέψη για κατάχρηση δημοσίου πλούτου, διαφθοράς και διαπλοκής, ενώ θα συμπεριλαμβάνει από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο.
3. Θεσμοθέτηση ισχυρού κρατικού οργάνου, το οποίο θα ελέγχει την λειτουργία των χρηματοπιστωτικών και χρηματιστηριακών κεφαλαίων.
4. Θεσμοθέτηση δημοψηφισμάτων, ή ισχυρής πλειοψηφίας της Βουλής (180 βουλευτές), για θέματα που αφορούν στην εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ή άλλων σοβαρών εθνικών θεμάτων.
• Κοινωνικό κράτος:
1. Καθιέρωση ελάχιστου εισοδήματος, που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση για όλο τον λαό.
2. Ισχυρό δίχτυ προστασίας για τις ασθενέστερες και ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.
3. Πρόσβαση όλων σε αξιοπρεπή και δωρεάν Υγεία και Εκπαίδευση.
4. Πρόσβαση όλων σε κοινωνικά αγαθά (φθηνή ενέργεια, νερό κτλ).
5. Ισχυρή παρέμβαση του κράτους και έλεγχος της δραστηριότητας πολυεθνικών και ολιγοπωλιακών εταιριών (παρακολούθηση καρτέλ, διαμόρφωση τιμών, λειτουργία του ανταγωνισμού κτλ).
• Κράτος:
1. Μικρό, ευέλικτο και εξορθολογισμένο κράτος, βασισμένο στις λειτουργίες του, στη νέα τεχνολογία, απαλλαγμένο από κάθε ίχνος γραφειοκρατίας. Παραγωγικό, με έντονη την αντίληψη και την πεποίθηση της καλής και γρήγορης εξυπηρέτησης των πολιτών, στην υπηρεσία του λαού και του κράτους, απαλλαγμένο από κάθε ιδέα διαπλοκής και διαφθοράς.
2. Κράτος με ισχυρούς κανόνες παρέμβασης και διαμόρφωσης των όρων λειτουργίας της αγοράς, με βασικό γνώμονα και σκοπό την αποτελεσματική διαφύλαξη, προάσπιση και προώθηση των συμφερόντων του λαού και του έθνους.
• Πολιτικό προσωπικό:
1. Απαλλαγμένο από κάθε ιδέα ιδιοτέλειας, από κάθε είδος εξάρτησης και διαπλοκής, από κάθε είδος μικροκομματικής αντίληψης, που θα είναι ταγμένο αποκλειστικά στην προάσπιση των συμφερόντων του λαού και του έθνους.
2. Εμπνευσμένο πολιτικό προσωπικό, ικανό να παράξει ιδέες και πολιτικές, ικανό να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει τον λαό και να τον οδηγήσει σε ένα μέλλον απαλλαγμένο από τις λογικές της διαχείρισης και της συντήρησης.
3. Πολιτικό προσωπικό προσηλωμένο στα δημοκρατικά ιδεώδη και στα ανθρώπινα ιδανικά.
4. Πολιτικό προσωπικό που θα αποκαθιστά τις σχέσεις εμπιστοσύνης του λαού με το κράτος και τις εξουσίες του, που θα εγκαθιδρύει στη λαϊκή συνείδηση και πεποίθηση ότι τελεί στην υπηρεσία του λαού και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.
• Δημοσιονομικός τομέας:
1. Η θεσμοθέτηση ενός φορολογικού σχεδίου απλού και δίκαιου, εύχρηστου και σύμφωνου με τις συνταγματικές επιταγές, που επιτάσσουν τη φορολόγηση των πολιτών σύμφωνα με τη φοροδοτική τους ικανότητα, με ελάχιστη ισχύ τα 5 χρόνια.
2. Την σοβαρή μείωση των φορολογικών συντελεστών (ΦΠΑ, φορολογία εισοδήματος κτλ) με ταυτόχρονη αύξηση και διεύρυνση της φορολογικής βάσης,
3. Την σοβαρή μείωση των ασφαλιστικών εισφορών σε συνάρτηση με την σοβαρή εξυγίανση και τον σοβαρό εξορθολογισμό των ταμείων, έτσι ώστε να καταστούν βιώσιμα και αξιόπιστα στην εκτέλεση των υποχρεώσεών τους προς τους ασφαλισμένους, απαλλαγμένα από τις παθογένειες και τις εγκληματικές επιλογές του παρελθόντος (π.χ. ενοποίηση όλων των ταμείων, χρηστή και διαφανής διαχείριση των πόρων τους, κατάργηση των χαριστικών και υπερβολικών εφ’ άπαξ, κατάργηση της πρόωρης συνταξιοδότησης, μείωση των υπερβολικά υψηλών συντάξεων, με ταυτόχρονη αύξηση των πολύ χαμηλών κτλ). Σοβαρή καταπολέμηση και πάταξη της εισφοροδιαφυγής.
4. Την θέσπιση αυστηρών κανόνων, που σε συνδυασμό με τη χρήση της νέας τεχνολογίας, να καθίσταται αδύνατη ακόμα και η ιδέα της φοροδιαφυγής ή της εισφοροδιαφυγής, έως ότου εμπεδωθεί η απαραίτητη φορολογική συνείδηση.
5. Η πλήρης διαφάνεια στην κατανομή των δημοσίων πόρων και η ανακατανομή της, με στόχευση την άρση των αδικιών του παρελθόντος και την ανακούφιση των πλέον ευπαθών ομάδων του πληθυσμού.
• Ανάπτυξη:
1. Άμεση και σθεναρή πάταξη και κατάργηση κάθε είδους γραφειοκρατίας, που αφορά στην ίδρυση, στις αδειοδοτήσεις και στη λειτουργία όλων των μορφών και τύπων επιχειρήσεων.
2. Τη θεσμοθέτηση σταθερού, μόνιμου και αξιόπιστου πλαισίου κανόνων λειτουργίας της αγοράς και των επιχειρήσεων (π.χ. σταθερό φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, σωστή λειτουργία των θεσμών που διασφαλίζουν τη διαφάνεια και την ανταγωνιστικότητα, δεδομένους κανόνες που να διασφαλίζουν την εργασιακή ειρήνη κτλ).
3. Την εξασφάλιση ύπαρξης των απαραίτητων αναπτυξιακών εργαλείων (π.χ. ρευστότητα, προσανατολισμό του χρηματοπιστωτικού τομέα στην ανάπτυξη και ενίσχυση της επιχειρηματικότητας μέσα από την παροχή διαφανούς και οικονομικού δανεισμού).
4. Την εξασφάλιση φθηνών πηγών ενέργειας, για τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, μέσα από την αξιοποίηση νέων και ανανεώσιμων πηγών και μέσα από διακρατικές συμφωνίες για προμήθευση φυσικού αερίου και πετρελαίου.
5. Τη συγκρότηση ενός εθνικού σχεδίου αειφόρου ανάπτυξης, με επαναπροσδιορισμό του παραγωγικού μοντέλου, σε παραγωγή προϊόντων που περιέχουν προσθετική υπεραξία, εξωστρεφή προσανατολισμό και ανταγωνιστικότητα σε ποιότητα και τιμές. Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί στον πρωτογενή τομέα, με έμφαση στη στροφή προς τις νέες καλλιέργειες (π.χ. νέα προϊόντα, βιολογικές καλλιέργειες, προϊόντα Π.Ο.Π. κτλ) με παράλληλη προσοχή στην τυποποίηση και μεταποίηση τους, προκειμένου να καταστούν ελκυστικά και ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές. Τέλος, έμφαση πρέπει να δοθεί στον τουρισμό και στις νέες τεχνολογίες.
6. Στον χώρο της ανεργίας και σε συνδυασμό με τις παραπάνω παρεμβάσεις, προτάσεις μας που αφορούν στον τομέα της ανάπτυξης, ως άμεσες ενέργειες, προτείνουμε:
• Τον άμεσο απεγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων έμπειρων επιχειρηματιών, που κρατούνται όμηροι από τον Τειρεσία, από τα δημόσια ταμεία και από την εφορία, έτσι ώστε να καταστούν και πάλι ενεργοί. Παράλληλα, όλες αυτές οι περιπτώσεις των επιχειρηματιών, να υπαχθούν σε έναν φορέα που θα συσταθεί στα πρότυπα των «bad banks», με αντικείμενο τον ενδελεχή έλεγχο όλων των υποθέσεων, να αναζητηθούν και να δεσμευτούν- όπου υπάρχουν- πόροι για να καλύψουν τις οφειλές προς το δημόσιο. Άλλωστε, είναι πιο εύκολο να εισπράξεις από κάποιον ενεργό και δραστηριοποιημένο, παρά από κάποιον ανενεργό και αδρανή επιχειρηματία.
• Την χρηματοδότηση, μέσω ΕΣΠΑ και τραπεζικό δανεισμό, των εν λόγω επιχειρηματιών, προκειμένου να δραστηριοποιηθούν προς στοχευμένες δράσεις, όπως τις περιγράψαμε στον τομέα ανάπτυξης. Γίνεται κατανοητό ότι η δραστηριοποίηση όλων αυτών, θα δημιουργήσει άμεσα χιλιάδες θέσεις εργασίας.
• Την ενθάρρυνση και τη στήριξη μεμονωμένων ατόμων και ομάδων νέων ανέργων, προκειμένου να προχωρήσουν σε στοχευμένες δράσεις και ενέργειες, προσφέροντάς τους σοβαρά υποστηρικτικά εργαλεία, όπως είναι η πρόσβαση στην τεχνογνωσία, σε υποστηρικτικές υποδομές, σε επιχειρηματικό προσανατολισμό, σε φθηνό δανεισμό με εγγύηση του δημοσίου. Όλα αυτά, μπορούν να πραγματοποιηθούν εάν αλλάξουμε την κατεύθυνση των κρατικών και ευρωπαϊκών κεφαλαίων και επιδοτούμε τις θέσεις εργασίας και όχι την ανεργία.
Η οικονομική κρίση που βιώνουμε, είναι η γνωστή κυκλική κρίση που είναι εγγενής στο καπιταλιστικό σύστημα και τη συναντάμε, τον τελευταίο αιώνα, περίπου κάθε 30 με 40 χρόνια.
Ξεκίνησε από την Αμερική, το 2007, με την κρίση στον χρηματοπιστωτικό τομέα, ως κρίση του τραπεζικού συστήματος, που στην πορεία εξελίχθηκε σε κρίση χρέους σε πάρα πολλές χώρες και ιδιαίτερα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Η κρίση αυτή εμπεριέχει και στοιχεία που αφορούν στην μετατροπή του διεθνούς κεφαλαίου από το κυρίαρχο βιομηχανικό κεφάλαιο σε κυρίαρχο χρηματοπιστωτικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο.
Η ένταση και η έκταση της κρίσης, στην Ευρώπη και στη χώρα μας, πιο συγκεκριμένα, οφείλεται: για την Ευρώπη στην δομή των ευρωπαϊκών θεσμών και στην κυρίαρχη αντίληψη της άρχουσας ευρωπαϊκής τάξης, ενώ για τη χώρα μας στην παθογένεια και στις ιδιαιτερότητες του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Μπορεί να παρουσιάστηκε και να επικεντρώθηκε στα χαρακτηριστικά μιας κρίσης χρέους και υπερχρεώσεις του δημοσίου τομέα, όμως δεν παύει να αποτελεί και ουσιαστική κρίση αξιών.
Το ξεπέρασμα της κρίσης, ακόμα και αν μπορούσε ως δια μαγείας να εξαλειφθεί το πρόβλημα του δημοσίου χρέους (ακόμα δηλαδή και αν μας το χάριζαν εντελώς το χρέος) θεωρούμε ότι εάν οι παθογένειες παρέμεναν ίδιες, καθώς και η λειτουργία του συστήματος στα ίδια πλαίσια, σε λίγα χρόνια θα είμαστε πάλι στην ίδια κατάσταση.
Θέση μας είναι ότι για να ξεπεράσουμε την κρίση και για να μπούμε σε μία πορεία βιώσιμης ανάπτυξης, θα πρέπει να αλλάξουμε τη δομή του συστήματος.
Θέσεις
• Σε επίπεδο θεσμών:
1. Θεσμοθέτηση Συνταγματικού Δικαστηρίου, με κύριο σκοπό τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων και τον έλεγχο των νομοσχεδίων και των αποφάσεων της εκάστοτε κυβέρνησης (εάν συνάδουν με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και εξαγγελίες της).
2. Θεσμοθέτηση πλαισίου, τόσο αυστηρού ώστε να μην επιτρέπει ούτε καν σκέψη για κατάχρηση δημοσίου πλούτου, διαφθοράς και διαπλοκής, ενώ θα συμπεριλαμβάνει από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο.
3. Θεσμοθέτηση ισχυρού κρατικού οργάνου, το οποίο θα ελέγχει την λειτουργία των χρηματοπιστωτικών και χρηματιστηριακών κεφαλαίων.
4. Θεσμοθέτηση δημοψηφισμάτων, ή ισχυρής πλειοψηφίας της Βουλής (180 βουλευτές), για θέματα που αφορούν στην εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ή άλλων σοβαρών εθνικών θεμάτων.
• Κοινωνικό κράτος:
1. Καθιέρωση ελάχιστου εισοδήματος, που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση για όλο τον λαό.
2. Ισχυρό δίχτυ προστασίας για τις ασθενέστερες και ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.
3. Πρόσβαση όλων σε αξιοπρεπή και δωρεάν Υγεία και Εκπαίδευση.
4. Πρόσβαση όλων σε κοινωνικά αγαθά (φθηνή ενέργεια, νερό κτλ).
5. Ισχυρή παρέμβαση του κράτους και έλεγχος της δραστηριότητας πολυεθνικών και ολιγοπωλιακών εταιριών (παρακολούθηση καρτέλ, διαμόρφωση τιμών, λειτουργία του ανταγωνισμού κτλ).
• Κράτος:
1. Μικρό, ευέλικτο και εξορθολογισμένο κράτος, βασισμένο στις λειτουργίες του, στη νέα τεχνολογία, απαλλαγμένο από κάθε ίχνος γραφειοκρατίας. Παραγωγικό, με έντονη την αντίληψη και την πεποίθηση της καλής και γρήγορης εξυπηρέτησης των πολιτών, στην υπηρεσία του λαού και του κράτους, απαλλαγμένο από κάθε ιδέα διαπλοκής και διαφθοράς.
2. Κράτος με ισχυρούς κανόνες παρέμβασης και διαμόρφωσης των όρων λειτουργίας της αγοράς, με βασικό γνώμονα και σκοπό την αποτελεσματική διαφύλαξη, προάσπιση και προώθηση των συμφερόντων του λαού και του έθνους.
• Πολιτικό προσωπικό:
1. Απαλλαγμένο από κάθε ιδέα ιδιοτέλειας, από κάθε είδος εξάρτησης και διαπλοκής, από κάθε είδος μικροκομματικής αντίληψης, που θα είναι ταγμένο αποκλειστικά στην προάσπιση των συμφερόντων του λαού και του έθνους.
2. Εμπνευσμένο πολιτικό προσωπικό, ικανό να παράξει ιδέες και πολιτικές, ικανό να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει τον λαό και να τον οδηγήσει σε ένα μέλλον απαλλαγμένο από τις λογικές της διαχείρισης και της συντήρησης.
3. Πολιτικό προσωπικό προσηλωμένο στα δημοκρατικά ιδεώδη και στα ανθρώπινα ιδανικά.
4. Πολιτικό προσωπικό που θα αποκαθιστά τις σχέσεις εμπιστοσύνης του λαού με το κράτος και τις εξουσίες του, που θα εγκαθιδρύει στη λαϊκή συνείδηση και πεποίθηση ότι τελεί στην υπηρεσία του λαού και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.
• Δημοσιονομικός τομέας:
1. Η θεσμοθέτηση ενός φορολογικού σχεδίου απλού και δίκαιου, εύχρηστου και σύμφωνου με τις συνταγματικές επιταγές, που επιτάσσουν τη φορολόγηση των πολιτών σύμφωνα με τη φοροδοτική τους ικανότητα, με ελάχιστη ισχύ τα 5 χρόνια.
2. Την σοβαρή μείωση των φορολογικών συντελεστών (ΦΠΑ, φορολογία εισοδήματος κτλ) με ταυτόχρονη αύξηση και διεύρυνση της φορολογικής βάσης,
3. Την σοβαρή μείωση των ασφαλιστικών εισφορών σε συνάρτηση με την σοβαρή εξυγίανση και τον σοβαρό εξορθολογισμό των ταμείων, έτσι ώστε να καταστούν βιώσιμα και αξιόπιστα στην εκτέλεση των υποχρεώσεών τους προς τους ασφαλισμένους, απαλλαγμένα από τις παθογένειες και τις εγκληματικές επιλογές του παρελθόντος (π.χ. ενοποίηση όλων των ταμείων, χρηστή και διαφανής διαχείριση των πόρων τους, κατάργηση των χαριστικών και υπερβολικών εφ’ άπαξ, κατάργηση της πρόωρης συνταξιοδότησης, μείωση των υπερβολικά υψηλών συντάξεων, με ταυτόχρονη αύξηση των πολύ χαμηλών κτλ). Σοβαρή καταπολέμηση και πάταξη της εισφοροδιαφυγής.
4. Την θέσπιση αυστηρών κανόνων, που σε συνδυασμό με τη χρήση της νέας τεχνολογίας, να καθίσταται αδύνατη ακόμα και η ιδέα της φοροδιαφυγής ή της εισφοροδιαφυγής, έως ότου εμπεδωθεί η απαραίτητη φορολογική συνείδηση.
5. Η πλήρης διαφάνεια στην κατανομή των δημοσίων πόρων και η ανακατανομή της, με στόχευση την άρση των αδικιών του παρελθόντος και την ανακούφιση των πλέον ευπαθών ομάδων του πληθυσμού.
• Ανάπτυξη:
1. Άμεση και σθεναρή πάταξη και κατάργηση κάθε είδους γραφειοκρατίας, που αφορά στην ίδρυση, στις αδειοδοτήσεις και στη λειτουργία όλων των μορφών και τύπων επιχειρήσεων.
2. Τη θεσμοθέτηση σταθερού, μόνιμου και αξιόπιστου πλαισίου κανόνων λειτουργίας της αγοράς και των επιχειρήσεων (π.χ. σταθερό φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, σωστή λειτουργία των θεσμών που διασφαλίζουν τη διαφάνεια και την ανταγωνιστικότητα, δεδομένους κανόνες που να διασφαλίζουν την εργασιακή ειρήνη κτλ).
3. Την εξασφάλιση ύπαρξης των απαραίτητων αναπτυξιακών εργαλείων (π.χ. ρευστότητα, προσανατολισμό του χρηματοπιστωτικού τομέα στην ανάπτυξη και ενίσχυση της επιχειρηματικότητας μέσα από την παροχή διαφανούς και οικονομικού δανεισμού).
4. Την εξασφάλιση φθηνών πηγών ενέργειας, για τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, μέσα από την αξιοποίηση νέων και ανανεώσιμων πηγών και μέσα από διακρατικές συμφωνίες για προμήθευση φυσικού αερίου και πετρελαίου.
5. Τη συγκρότηση ενός εθνικού σχεδίου αειφόρου ανάπτυξης, με επαναπροσδιορισμό του παραγωγικού μοντέλου, σε παραγωγή προϊόντων που περιέχουν προσθετική υπεραξία, εξωστρεφή προσανατολισμό και ανταγωνιστικότητα σε ποιότητα και τιμές. Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί στον πρωτογενή τομέα, με έμφαση στη στροφή προς τις νέες καλλιέργειες (π.χ. νέα προϊόντα, βιολογικές καλλιέργειες, προϊόντα Π.Ο.Π. κτλ) με παράλληλη προσοχή στην τυποποίηση και μεταποίηση τους, προκειμένου να καταστούν ελκυστικά και ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές. Τέλος, έμφαση πρέπει να δοθεί στον τουρισμό και στις νέες τεχνολογίες.
6. Στον χώρο της ανεργίας και σε συνδυασμό με τις παραπάνω παρεμβάσεις, προτάσεις μας που αφορούν στον τομέα της ανάπτυξης, ως άμεσες ενέργειες, προτείνουμε:
• Τον άμεσο απεγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων έμπειρων επιχειρηματιών, που κρατούνται όμηροι από τον Τειρεσία, από τα δημόσια ταμεία και από την εφορία, έτσι ώστε να καταστούν και πάλι ενεργοί. Παράλληλα, όλες αυτές οι περιπτώσεις των επιχειρηματιών, να υπαχθούν σε έναν φορέα που θα συσταθεί στα πρότυπα των «bad banks», με αντικείμενο τον ενδελεχή έλεγχο όλων των υποθέσεων, να αναζητηθούν και να δεσμευτούν- όπου υπάρχουν- πόροι για να καλύψουν τις οφειλές προς το δημόσιο. Άλλωστε, είναι πιο εύκολο να εισπράξεις από κάποιον ενεργό και δραστηριοποιημένο, παρά από κάποιον ανενεργό και αδρανή επιχειρηματία.
• Την χρηματοδότηση, μέσω ΕΣΠΑ και τραπεζικό δανεισμό, των εν λόγω επιχειρηματιών, προκειμένου να δραστηριοποιηθούν προς στοχευμένες δράσεις, όπως τις περιγράψαμε στον τομέα ανάπτυξης. Γίνεται κατανοητό ότι η δραστηριοποίηση όλων αυτών, θα δημιουργήσει άμεσα χιλιάδες θέσεις εργασίας.
• Την ενθάρρυνση και τη στήριξη μεμονωμένων ατόμων και ομάδων νέων ανέργων, προκειμένου να προχωρήσουν σε στοχευμένες δράσεις και ενέργειες, προσφέροντάς τους σοβαρά υποστηρικτικά εργαλεία, όπως είναι η πρόσβαση στην τεχνογνωσία, σε υποστηρικτικές υποδομές, σε επιχειρηματικό προσανατολισμό, σε φθηνό δανεισμό με εγγύηση του δημοσίου. Όλα αυτά, μπορούν να πραγματοποιηθούν εάν αλλάξουμε την κατεύθυνση των κρατικών και ευρωπαϊκών κεφαλαίων και επιδοτούμε τις θέσεις εργασίας και όχι την ανεργία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου